บ้านสีขาวริมทะเล...
คือความฝันเล็กๆ ของฉัน
ในวันที่ความรักเติบโตขึ้น
เราสัญญากันว่า...
เราจะสร้างบ้านหลังนั้น
บนความรักสีขาว...
ที่มีไอของความอบอุ่น
และความบริสุทธิ์ของหัวใจอยู่รอบกาย

ในทุกค่ำคืน...
เราจะนั่งฟังเสียงของท้องทะเล
ขณะที่ลมทะเลพัดผ่าน...
มองดูแสงไฟไกลๆของเรือหาปลา
และฟังเสียงของหัวใจ...
ที่สั่นไหวบนท่วงทำนองเดียวกัน

ในยามเช้า..ที่แสงอ่อนของดวงอาทิตย์
สาดแทรกผ่านม่านหน้าต่างบางเบา
เรามองเห็นการตื่นของเช้าวันใหม่
ที่กำลังนำพาชีวิตก้าวสู่ปลายทางเดียวกัน...

สำหรับเรา..
บ้านสีขาวริมทะเล...
คือความเรียบง่าย
ที่ไม่ต้องมีสิ่งอื่นใด
นอกจากความรักงดงามที่ค่อยๆเติบโตขึ้น
...อย่างช้าๆ...

แต่เมื่อเวลาผันผ่าน
และความรักสีขาวได้เดินจากไป
ทิ้งไว้เพียงคำสัญญาที่ว่างเปล่า
ความฝันกับบ้านสีขาวเล็กๆ หลังนั้น
กลับไม่เคยเลือนหาย

จนถึงวันนี้...
บ้านสีขาวริมทะเล...
ยังคือตัวแทนของความรัก
และความฝันที่เหลือจากความปวดร้าว
ที่ฉันโอบอุ้มและเฝ้าถนอมอยู่เรื่อยมา...

บนระเบียงสีขาว...
ในวันเหงา..ที่สายลมพัดโชยไอแดดจากท้องทะเล...
ทักทายโมบายเปลือกหอย ที่ร้อยเรียงอยู่ข้างหน้าต่าง
ฉันยังคงเห็นภาพเงาลางเลือนของผู้ชายผมพลิ้วไสวคนหนึ่ง...
ที่บรรจงตกแต่งบ้านสีขาวหลังนั้น
เพื่อรอคอยฉัน...
บนความฝันที่ไม่มีวันเดินทางมาถึง...